درد هایی که کابوس شبها و حقیقت روزهایم شد٬ دوری از تو حسرتی عمیق به قلبم آویخت و پوست تن کودک عشقم را با تاولهای دردناک داغ ستم پوشاند .

دلتنگی برای کسی که فرصت اندکی برای خواستنش ٬ برای داشتنش داشتم.

دلتنگی از مرزهایی که دورم کشیدند و مرا وادار کردند به دست خویش از کسانی که دوستشان دارم کنده شوم .

در انسوی مرزها دوست داشتن گناه است ٬
رنجی انچنان زندگی مرا پر کرده است٬ آنچنان دستهای مرا از پشت بسته است٬ آنچنان قدمهای مرا زنجیر کرده است که نفسهایم نیز از میان زنجیر ها به درد عبور می کنند . . .

همه عمر ٬ داغ تو بر پیشانی و دلم نشسته است و مرا می سوزاند .

تو نمایش زندگی مرا چنان در هم پیچیدی که هرگز از آن بیرون نیایم. . . آنقدر دلتنگ دوریش هستم .. آنقدر دلتنگ سرنوشت خویشم .. آنقدر دل آزرده عشق تو هستم که همه هستیم را خوره بی کسی و تنهایی می جود . . .

به او نگاه می کنم ٬ به او که چون بهشت بر من می پیچد و پروازم می دهد .

به او که لبهایش از اندوه من می لرزند .

به او که چشمهایش در عمق سیاهی می خندید و دنیایم را ستاره باران می کرد.

به او که باورش کردم و دل به او باختم

به او که دلم می خواهد در آغوشش چشمهایم را بر هم بگذارم و هرگز ٬ هرگز ٬هرگز به روی دنیا بازشان نکنم .

به او که تکه ای از قلب مرا با خود خواهد برد

ای کاش در کوچه های کودکی می ماندم

ای کاش

ای کاش سایه ها از ذهنم رخت می بستند

ای کاش

ای کاش می توانستم سکوت غم انگیز صحرای دلم را بشکنم

غوطه ور در این افکار

ناگاه به خود می آیم

همه رفتند و من تنها مانده ام

بهت زده و حیران می ایستم

چه سکوت غم باری

فصل جدایی و نیستی وجود دارد.

نخست باید:

“روی پاهای خود ایستادن را بیاموزند”

پرواز را که با پرواز آغاز نمی کنند!

که نمیتوانند بخوانند

بلکه کسانی هستند که دیگر نمیتوانند بیاموزند

ونمیتوانند آموخته های کهنه را با نو جایگزین کنند.

مرا سحرخیزی پرندگان

سخاوت کشتزاران

محبت مادران

رحمت آسمان

و وسعت دل عاشقان ده

تا با خورشید در وقت طلوع

با مهتاب در تاریکی شب

با هر نوری حتی از یک کرم شبتاب

واژه های خوب دوست داشتن را نجوا کنم

و عاشقی را مشق کنم

و آنگونه که تو می‌خواهی باشم.

نى بر سر آب؛ بلکه بر روى سراب

وان نیز سرابى که ببینند به خواب

وان خواب چه خواب، خواب زمستان خراب…